Ba─Źa

Ba─Źa sa po dlh├Żch rokoch ba─Źovania rozhodol, ┼że p├┤jde do mesta na pivo. Zobral svoju ovcu a ┼íiel. Pri┼íiel do mesta a pred hostincom st├íla elektri─Źka. Nikdy ni─Ź tak├ę nevidel, pozer├í, obzer├í a nakoniec o to ─Źerven├ę ─Źudo (elektri─Źku) svoju ovcu uviazal. Vo┼íiel do hostinca, dal si pivo a pobral sa pre─Ź. Vy┼íiel von, ovca nikde, to ve─żk├ę ─Źudo je tie┼ż pre─Ź a tak sa vr├ítil do hostinca a hovor├ş hostinsk├ęmu:
– M├┤┼żem u v├ís prenocova┼ą?
– Nie, o polnoci sem m├í pr├şs┼ą zamilovan├Ż p├írik a m├ím len jednu izbu pre nich ÔÇô odvet├ş hostinsk├Ż.
A ba─Źa na to:
– Mne sta─Ź├ş deka, ja si ─żahnem pod poste─ż a ani nemuknem.
Hostinsk├Ż pristal. Ba─Źa si ─żahol, no nemohol dlho zaspa┼ą. O polnoci pri┼íla zamilovan├í dvojica a Janko za─Źal rozpr├íva┼ą Han─Źi:
– Ak├í si ty kr├ísna, ty m├í┼í krivku ako Tatry a t├í jaskynka pod t├Żm kopcom, ja tam vid├şm cel├Ż svet, aj ja sa tam u┼ż vid├şm.
Vtom ba─Źa spod postele kri─Ź├ş.
– A nevid├ş┼í tam niekde moju ovcu?